Οι Γερμανοί ξανάρθαν, με στόχο να μείνουν

γερμανοί

Ήταν καλοκαίρι του 2009, όταν οι Γερμανοί πιτσιρικάδες του πρώην θρύλου Χορστ Χρούμπες διέλυαν τους συνομήλικους τους Άγγλους της u-21 με 4-0 στον τελικό του Μάλμε, στα πλαίσια ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Η γερμανική ομοσπονδία αισθανόταν σίγουρα περήφανη όπως και ο γερμανικός ποδοσφαιρικός κόσμος. Βέβαια για να φτάσει η χώρα (έστω) σε αυτό το σημείο χρειάστηκε κόπος, μόχθος, δουλειά, οργάνωση των βασικών δομών και ακαδημιών και φυσικά υπομονή, θέληση και μεράκι, στοιχεία που πάντα χαρακτήριζαν το γερμανικό ποδόσφαιρο.

Μετά τις αποτυχίες στις αρχές του 2000 και κυρίως τη λειψυδρία ταλέντων, οι υπεύθυνοι του βασιλιά των σπορ στη Γερμανία, σήκωσαν μανίκια και ανέλαβαν δράση με στόχο την κατάκτηση ευρωπαϊκής ή/και παγκόσμιας κορυφής. Δαπανήθηκαν εκατομμύρια ευρώ για κατασκευή νέων υπερσύγχρονων εγκαταστάσεων, εντάχθηκαν ψυχολόγοι στα προπονητικά ρόστερ των ακαδημιών εθνικών ομάδων και συλλόγων, ενώ αυξήθηκε ο αριθμός σκάουτερς καθώς και προπονητών με δίπλωμα Uefa Pro-B (οι τελευταίοι στη Γερμανία είναι πάνω από 10.000, ενώ για παράδειγμα στην Αγγλία δεν ξεπερνούν τις 3.000). Κατά δήλωση των υπευθύνων ¨υπήρχε η δυνατότητα να εντοπισθεί οποιοδήποτε ταλέντο ακόμα και σε κάποιο βουνό όπως χαρακτηριστικά δηλώσανε επίσημα χείλη¨. Παράλληλα από το 2006 και ένθεν, κατόπιν αιτήματος του τότε ομοσπονδιακού Γιούργκεν Κλίνσμαν (που δεν του έχουν δοθεί δυστυχώς τα αντίστοιχα credits  για την γερμανική αναγέννηση) έγιναν συναντήσεις προπονητών και στελεχών με τη σκέψη, οι παίκτες από τις πολύ νεαρές ηλικίες να αγωνίζονται με συγκεκριμένες τακτικές και συστήματα (4-2-3-1, 4-3-3, σα βασικά και φυσικά παραλλαγές αυτών) έτσι ώστε να εξοικειωθούν με αυτά και να τελειοποιήσουν την εφαρμογή τους. Όπερ και εγένετο.

Φυσικά δεν έκρυψαν ποτέ ότι παρακολούθησαν από κοντά το Ολλανδικό μοντέλο του Γιόχαν Κρόιφ, σαν τρόπο παιχνιδιού και οργάνωση των ακαδημιών (Κατά δήλωση του Λεβ η ραγδαία εξέλιξη της εθνικής του φαινόταν και στο χρόνο από τη στιγμή που κάποιος παίχτης του δεχόταν μία πάσα έως τη στιγμή που πάσαρε αυτός με τη σειρά του. Ο χρόνος αυτός ενώ ήταν πάνω από 3” όταν ανέλαβε τα ηνία του γερμανικού πάγκου το 2006, έπεσε κάτω από τα 2” το 2010). Πράγματι στη Νότια Αφρική, η Γερμανία ήταν συναρπαστική με το 4-2-3-1, παίζοντας θεαματικά και φιλοδωρώντας με τεσσάρες Αγγλία και Αργεντινή κατά σειρά. Στη βασικά ενδεκάδα υπήρχαν οι Νοιερ, Μποατενγκ, Εζιλ, Κεντίρα που λιγότερο από 12 μήνες νωρίτερα ανακηρύσσονταν Ευρωπαίοι πρωταθλητές με την ομάδα u-21, όπως προαναφέρθηκε. Ένα μικρό αλλά κατατοπιστικό δείγμα του αποτελεσματικού πρότζεκτ.

Οι τίτλοι όμως δεν ήρθαν άμεσα, καθώς όπως και στη ζωή, οι κόποι δικαιώνονται στο τέλος. Στα ημιτελικά του Παγκοσμίου κυπέλλου του ’10, οι Ισπανοί απέκλεισαν τους Γερμανούς , όπως ομοίως έπραξαν οι Ιταλοί στα πλαίσια του Euro δύο χρόνια αργότερα. Και εκεί η Γερμανία του Λεβ ήταν θεαματική αλλά στα κρίσιμα ματς αποδεικνυόταν κατώτερη του αναμενόμενου. Φυσικά σε αυτό σημαντικό μερίδιο έχει και ο ίδιος ο Γερμανός κόουτς ,όπως παραδέχθηκε αργότερα, καθώς με τους Ίβηρες τράβηξε χειρόφρενο στην ομάδα του κρατώντας πιο μετριοπαθή στάση αγωνιστικά, σε αντίθεση με το επιθετικό στυλ που είχε έως τότε, ενώ απέναντι στη σκουάντρα ατζούρα προτίμησε να προσαρμοστεί ο ίδιος στην αντίπαλό του, τοποθετώντας τον Κρος σε man2man μαρκάρισμα στον ιθύνοντα νου Αντρέα Πίρλο, παραμελώντας την ανάπτυξη και τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας του. Η νατσιοναλμάνσαφτ έφτανε κοντά στην πηγή αλλά νερό δεν έπινε.

Το πλήρωμα του χρόνου και η δικαίωση του γερμανικού πρότζεκτ άργησε (μετρήστε από το 2004) αλλά ήρθε και μάλιστα με εμφατικό τρόπο. Στα γήπεδα της Βραζιλίας η αρμάδα του Γιόακιμ Λεβ έφτασε για άλλη μια φορά στα ημιτελικά μεγάλης διοργάνωσης, όπου καλούνταν να δώσει το πρώτο μεγάλο κρας τεστ απέναντι στη γηπεδούχο σελεσάο. Λίγο πριν το τεσσαρακοστό λεπτό ο φωτεινός πίνακας έδειχνε προβάδισμα για τους φιλοξενούμενους με 0-5. Τρέλα (wahnsinn!!,όπως αναφωνούσαν οι γερμανοί σπίκερς). Η Γερμανία έδειχνε έτοιμη και αποφασισμένη για έναν τελικό και φυσικά το βαρύτιμο τρόπαιο. Δύο μέρες μετά, καλούνταν να αντιμετωπίσει την άλλη μεγάλη δύναμη της Λατινικής Αμερικής, την Αργεντινή του Μέσι. Οι Γερμανοί δεν έπιασαν τα υψηλά στάνταρ απόδοσης των προηγούμενων αγώνων, αλλά το γκολ του Γκέτσε στην παράταση ήρθε σαν επιστέγασμα της όλης προσπάθειας, όχι μόνο στο τουρνουά αλλά και συνολικά προς την κορυφή. Ο στόχος επετεύχθη, Οι παλιές καραβάνες Λαμ και Σβαινστάιγκερ πέτυχαν αυτό για το οποίο μόχθησαν χρόνια, Από κοντά και οι Νόιερ, Χούμελς, Μπόατενγκ, Χέβεντες, Κρος, Κεντίρα, Εζίλ, Μίλερ που αποτέλεσαν τη ραχοκοκκαλιά της ομάδας από το 2010 και μετά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Βραζιλιάνοι θεατές χειροκρότησαν τους νικητές του Μινειράσο, ενώ μετά τον τελικό ο ηττημένος Αργεντίνος κόουτς Σαμπέγια δήλωσε ότι οι αντίπαλοί του άξιζαν το τρόπαιο και θα πρέπει η οργάνωση και η πολυετής τους προσπάθεια να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις υπόλοιπες ομάδες.

Επειδή όμως για τους μεγάλους αθλητές και τις μεγάλες ομάδες (συλλογικά και εθνικά) ισχύει το μότο ‘sky is the limit’, οι Γερμανοί δεν έμειναν εκεί.  Συνέχισαν τη δουλειά. Ακολουθούν εξίσου ταλαντούχες και ελπιδοφόρες φουρνιές παραγωγής ταλέντων με τους Τερ Στέγκεν, Γκιντογκάν, Τσαν, Ρούντιγκερ, Κίμιχ, Γκορέτζκα, Σίλε, Ντράξλερ, Ζανέ (και όχι Σανέ), Μπραντ, Βερνερ, και πολλοί ακόμα. Δεν είναι τυχαίο ότι η γερμανική ομάδα ανακηρύχθηκε δεύτερη στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο το 2016, ενώ το προηγούμενο σαββατοκύριακο, κατέκτησε το ευρωπαϊκό στους u-21 (απέναντι στους αστέρες των Ισπανών, τη στιγμή που οι μισοί Γερμανοί αυτής της ηλικίας συμμετείχαν στο Confederations, το οποίο επίσης κατέκτησαν, με το Λεβ να γίνεται ο πολυνίκης Γερμανός κόουτς της μάνσαφτ με 100 νίκες).

Άλλο ένα δείγμα της γερμανικής ποδοσφαιρικής ανάπτυξης, είναι ότι τα τελευταία χρόνια οι Γερμανοί παίκτες αποτελούν προϊόν ζήτησης για μεγάλα ευρωπαϊκά κλαμπς. Μετά τους Εζίλ, Κεντίρα που πήρε πακέτο η Ρεάλ στη Μαδρίτη μετά το μουντιάλ του ’10, φθάνουμε στο 2014 με τον Τερστέγκεν που μετακόμισε στη Μπάρτσα, ο Τραπ (πρώην κίπερ της Φρανκφούρτης) μεταπήδησε στην ΠΣΖ, ενώ ο Κρος σήκωσε 2 chl με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης. Ακόμα, στο Λονδίνο η Άρσεναλ έχει στο ρόστερ της τον Μουστάφι και μέχρι προσφάτως και τον Μερτεζάκερ, ενώ ο Σίρλε είχε σύντομο πέρασμα από την Τσέλσι του Μουρίνιο, από όπου είχε περάσει και ο Μίχαελ Μπάλακ νωρίτερα. Προ ημερών διαβάσαμε για το Ρούντιγκερ που μάλλον κλείνει στην ομάδα του Κόντε, τη στιγμή που ο Ζανέ ο πιτσιρικάς εξτρέμ με την αφάνα αποτέλεσε προτεραιότητα του Πεπ με το που πήγε στη Σίτι, το περασμένο καλοκαίρι. Κάτι παρόμοιο έγινε και με τον Γκιντογκάν.

Οι Γερμανοί ξανάρθαν, με στόχο να μείνουν (στην κορυφή) για καιρό.

Υγ: Στο πρόσφατο Μουντιάλ ο Λεβ παρουσίασε αγωνιστικούς σχηματισμούς με false9, με 4-1-4-1, με κίπερ-λίμπερο το Νόιερ κόντρα στην Αλγερία-και φυσικά το κλασικό παιχνίδι υπομονής, ενώ την κορωνίδα αποτέλεσε το νικητήριο τέρμα για την κατάκτηση του τροπαίου, με την αλληλουχία πασών να ξεκινά από θέση δεξιού μπακ και να τελειώνει στην επίθεση από τα αριστερά. ”Starting on the one side, manipulate the opponent and finish on the other side’’, όπως επιτάσσει το juego de posicion. Άλλη μια επιβεβαίωση της γνωστής ρήσης του αθάνατου Γιόχαν, ότι κατά μία έννοια είναι αθάνατος.

Σχόλια