Ο θρύλος του Μάντσεστερ…

Ο φωτεινός πίνακας έδειχνε 93 λεπτά. Το σκορ 1-0 υπέρ της Στόουκ στο αφιλόξενο Μπριτάνια και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ανήμπορη να σκοράρει σε όλο τον αγώνα. Η μπάλα στήνεται δίπλα στη γωνία της μεγάλης περιοχής και πλάγια σε μια θέση που ελάχιστοι σκέφτονται ότι μπορούν να σκοράρουν. Για να μπει η μπάλα με απευθείας εκτέλεση από εκείνο το σημείο πρέπει να πάρει μια τέλεια καμπύλη και να προσγειωθεί ψηλά στη πάνω απέναντι γωνία της εστίας. Ο Γουέιν Ρούνεϊ δε το σκέφτηκε πολύ, χτύπησε τη μπάλα και έγινε ο θρύλος του Μάντσεστερ.

Πως είναι να σκοράρεις 250 γκολ με τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και να γίνεσαι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών; Πως νιώθεις όταν βλέπεις στις κερκίδες τον Σερ Μπόμπι Τσάρλτον να χαμογελάει επειδή ξεπέρασες τα 249 γκολ του; Τι σκέφτεσαι όταν κοιτάς τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και τον βλέπεις να φωνάζει ρυθμικά το όνομα σου μαζί με τους φιλάθλους; Δε θα μάθουμε ποτέ, γιατί μόνο ένας αξίζει να ξέρει την απάντηση και το αξίζει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.

Πίσω στο μακρινό 2004 ο 18χρονος τότε Γουέιν Ρούνεϊ ανάγκασε τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον να δώσει ολόκληρο το μπάτζετ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για την υπογραφή του. Όταν η διοίκηση τον ρώτησε γιατί να κάνει κάτι τέτοιο, ο Σκωτσέζος έδωσε τη προφητική απάντηση: «Είναι μόλις 18 και μπορεί να περάσει όλη τη καριέρα του σε αυτήν την ομάδα». Τέσσερις βδομάδες αργότερα ο μικρός δικαίωνε τον προπονητή του, κάνοντας χατ-τρικ στο ντεμπούτο του στο Champions League και αναγκάζοντας τους πάντες να σκεφτούν πως κάτι μεγάλο είχε αρχίσει να γεννιέται στο Μάντσεστερ. Δεκατρία χρόνια μετά μικρός Ρούνεϊ μεγάλωσε, πέρασε πολλά, επιβίωσε και στο τέλος έγινε ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, φτάνοντας τα 250 γκολ σε μόλις 546 παιχνίδια. [212 λιγότερα απ ότι χρειάστηκε ο Μπόμπι Τσάρλτον]

Αυτό το ρεκόρ όμως είναι ένα από τα πολλά ακόμη που ακολουθούν το όνομα αυτού του μεγάλου παίκτη. Ο Ρούνεϊ είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Αγγλίας, ενώ σε λίγο καιρό θα ξεπεράσει και τον Σίλτον σε συμμετοχές παίρνοντας τη πρώτη θέση και σε αυτή τη στατιστική κατηγορία. Στην ιστορία της Premier League είναι από χθες ο παίκτης με τα περισσότερα εκτός έδρας γκολ (88), κατέχει το ρεκόρ για τα περισσότερα γκολ με μια ομάδα και εκτός από όλα αυτά είναι και δεύτερος όλων των εποχών σε ασίστ (101), πίσω μόνο από τον άφταστο Ράιαν Γκιγκς (142)! Άξιο αναφοράς επίσης πως έχει πετύχει πάνω από 15 γκολ σε κάθε χρονιά που αγωνίστηκε με τη φανέλα της Γιουνάιτεντ, με εξαίρεση μόνο της σεζόν 2014-15.

2017-01-21_232238

Το αγγλικό ποδόσφαιρο δεν είναι παίξε-γέλασε. Είναι σκληρό, με πολλές μάχες σώμα με σώμα, συνεχές pressing, πάρα πολλά παιχνίδια σε λίγες μέρες και έντονη ψυχολογική πίεση από τον τύπο. Τραυματισμοί, υπερκόπωση από τα πολλά ματς ανά χρονιά, πολλά λεφτά που παραπλανούν, media ή καταχρήσεις είναι μερικοί από τους λόγους που πολλοί μεγάλοι παίκτες ξέπεσαν, σταμάτησαν ή δεν άντεξαν να συνεχίσουν σε αυτούς του ρυθμούς. Εκτός από όλα αυτά ο Ρούνεϊ είχε να διαχειριστεί από τα 18 του και την ταμπέλα του τεράστιου ταλέντου. Έπρεπε να σηκώσει στις πλάτες του το επιθετικό πλάνο μια ομάδας του μεγέθους της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, το βάρος του να είναι ο πιο ακριβός νέος και την πίεση του να έχει μεγάλα συμβόλαια που έπρεπε να τιμήσει. Στην πραγματικότητα δεν εξελίχθηκε απλώς, επιβίωσε!

Όπως έχει δηλώσει κατά καιρούς και ο Σερ Άλεξ, ο Ρούνεϊ δεν είναι και ο καλύτερος παίκτης προπόνησης. Ίσως είναι μαλθακός, ίσως ποτέ δεν τα έδωσε όλα για να εξελιχθεί, όμως πάντα ήταν βαρόμετρο μέσα στο ματς. Έχω δει τον Ρούνεϊ να σκοράρει με κάθε τρόπο: πλασέ, κεφαλιές, πέναλτι, φάουλ, λόμπες, μακρινά σουτ και φυσικά το απίστευτο ψαλιδάκι με την Μάντσεστερ Σίτι. Αυτά όμως είναι μόνο η επιφάνεια, όσα δείχνουν τα βίντεο. Τόσα χρόνια βλέπω κάθε παιχνίδι της Γιουνάιτεντ και πάντα υπήρχε ένας παίκτης που τα έκανε όλα. Οργάνωνε το παιχνίδι, έκανε 40άρες μπαλιές, έβγαζε ασίστ, έτρεχε παντού, έκοβε τους αντιπάλους, γυρνούσε πίσω να μαρκάρει, φώναζε στους διαιτητές, εμψύχωνε τους παίκτες και μάτωνε τη φανέλα σε κάθε ματς.

Είναι πολλοί αυτοί που δε σέβονται κάποια πράγματα στο ποδόσφαιρο και ακόμη περισσότεροι αυτοί που ξεχνάνε. Ο Ρούνεϊ κατηγορήθηκε από πολλούς για βεντετισμούς όταν ζητούσε μεταγραφές παικτών και τεράστια συμβόλαια. Εγώ ρωτάω σε όλους αυτούς αν θυμούνται πόσα θυσίασε ο Ρούνεϊ στην καριέρα του. Ο άνθρωπος ήταν επιθετικός και έπαιξε σε όλες τις θέσεις εκτός από την πραγματική του θέση. Ήταν αυτός που θυσιάστηκε για να παίζουν όλοι οι άλλοι εκεί που τους βολεύει, την ώρα που εκείνος έπαιζε όπου «έπρεπε». Έκανε χώρο για τον Κριστιάνο, έκανε χώρο για τον Τέβεζ, για τον Μπερμπάτοφ, τον Φαν Πέρσι και άλλους πολλούς. Έπαιζε «δεκάρι» και αντί να κάνει τον «καλό» παίκτη έτρεχε να καλύπτει τα λάθη άλλων, να μαρκάρει να βγάζει τη μπάλα πάνω στη γραμμή της εστίας για να μη φάει η ομάδα γκολ (ναι το έχει κάνει και αυτό!). Έπαιξε δεξί και αριστερό χαφ και έτρεχε σε κάθε φάση και γινόταν μπακ και μάρκαρε το αντίπαλο εξτρέμ. Αναγκάστηκε να παίξει κέντρο ως 8άρι, το έκανε καλά, έπαιξε μέχρι και 6άρι (!) και πάλι το έκανε καλά. Δεν είπε ποτέ κουβέντα και έκανε πάντα ότι έπρεπε για το καλό της ομάδας, όμως αυτά τα ξεχνάνε μερικοί δυστυχώς.

Πολλοί λένε τον Ρούνεϊ «χοντρό», αργοκίνητο, βετεράνο και άλλα πολλά. Ξεχνάνε. Ξεχνάνε τα σπριντ του, ξεχνάνε πως κάποτε σε ένα ματς με τη Μπόλτον είδανε τον Ρούνεϊ να κάνει το Κριστιάνο Ρονάλντο να απορεί πως τον έφτασε. Ακόμη θυμάμαι τη φάση. Η μπάλα βρίσκεται στην περιοχή μας και ο Ρούνεϊ την κλέβει, πασάρει στον Κριστιάνο και βάζει κάτω το κεφάλι και κάνει ένα σπριντ καλύπτοντας όλο το γήπεδο, ξεπερνάει τον Πορτογάλο ο οποίος του δίνει τη μπάλα κι αυτός φυσικά τελειώνει με μια λομπίτσα σαν να μην έχει τρέξει καν πιο πριν. Δεν πιανόταν ο παίκτης, το θυμάμαι, το ζούσα. Ξέρετε όμως τι θα πει να παίζεις σε αυτό το επίπεδο από τα 16; Ξέρετε τα όρια του ανθρώπινου σώματος; Αν ναι, τότε ξέρετε πως ο Ρούνεϊ τα έχει ξεπεράσει προ πολλού. Έχει παίξει πιο πολλά αγωνιστικά λεπτά ακόμη κι από Μέσι-Ρονάλντο και φυσικά κάνοντας πολύ περισσότερες χαμαλοδουλειές από αυτούς σε κάθε ματς. Κι όμως αυτός ο παίκτης ήταν μια ομάδα μόνος στου στη χρονιά με τον Μόγιες, αυτός ο παίκτης ήταν που περιμέναμε όλοι να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά και πάντα το έκανε, έστω και σαν «χοντρός» όπως τον λέγανε.

sportsdaily-stats2

Είμαι ρομαντικός στο ποδόσφαιρο και σέβομαι τη προσφορά τέτοιων παικτών. Όταν ένας παίκτης τα έχει δώσει όλα σε μια ομάδα, έχει πετάξει τα παιδικά του χρόνια και θυσίασε τη χαρά του παιχνιδιού του για το καλό της ομάδας τότε αξίζει μόνο το χειροκρότημα. Όταν ένας παίκτης ματώνει σε κάθε ματς τη φανέλα και παίζει τόσα χρόνια σε αυτό το επίπεδο, ο προπονητής και οι συμπαίκτες του τον σέβονται και τον κάνουν αρχηγό. Όταν ένας παίκτης έχει δώσει άπειρες χαρές και επιφωνήματα θαυμασμού στην κερκίδα, οι φίλαθλοι τον σέβονται και τον χειροκροτούν σε κάθε ματς, ακόμη κι αν είναι κακός.

Τέτοια ρεκόρ και τέτοια καριέρα δε γίνονται με τα ψέματα και γι αυτό δε θα δείτε κανέναν να κάνει παρόμοια πράγματα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο παίζοντας από τα 16. Δε πρόκειται ποτέ να κατηγορήσω για κακή απόδοση αυτόν τον παίκτη, γιατί δεν είμαι από αυτούς που ξεχνάνε όσα έχουν δει. Ξέρω πως μετά από κάθε του εμφάνιση θα σηκώσει ταπεινά το κεφάλι και θα χειροκροτήσει το κοινό. Γι αυτά όλα είναι ο θρύλος του Μάντσεστερ κι όχι για τα 250 γκολ που έχει πετύχει…

 

Σχόλια