Ο Τότι και το 12ο

τότι

Η ποδοσφαιρική σεζόν έφτασε στο τέλος της και σε αυτό το κείμενο θα προσπαθήσω να καταγράψω τα δύο σημαντικότερα ποδοσφαιρικά γεγονότα της χρονιάς/σεζόν που πέρασε.

Φραντσέσκο Τότι

Ο Ρωμαίος ποδοσφαιριστής έληξε την καριέρα του στη Ρόμα, είτε μόνιμα είτε με άγνωστο ποδοσφαιρικό προορισμό σε κάποια Κίνα ή Αμερική. Εκείνη την ημέρα που έδωσε το τελευταίο παιχνίδι του δάκρυσε σχεδόν όλη η Ιταλία και μαζί της ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης. Τέτοια προσωπολατρία για ποδοσφαιριστή δεν είναι εύκολο να συναντήσεις σε πολλές περιόδους, μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές από αυτόν δεν έτυχαν τέτοιας αγάπης. Βλέπε Ζιντάν, βλέπε Ροναλντίνιο. Ο Τότι, έκανε πρωταθλητισμό μέχρι και τα 40 του, δεν είναι εύκολο, ακόμη και στην τελευταία του χρονιά υπήρξαν παιχνίδια που έμπαινε στο 70’-80’ και άλλαζε τη ροή τους. Ακόμα και έτσι όμως ο χρόνος είναι αμείλικτος, το αγαπημένο παιδί της Ρώμης δεν θα ξαναπαίξει για την αγαπημένη του ομάδα. Οι παίκτες σημαίες που περνάνε όλη τους την ποδοσφαιρική ζωή στο ίδιο club είναι μετρημένοι στα δάκτυλα, βλ. Γκιγκς, Σκόουλς, Μαλντίνι και ελάχιστοι ακόμη. Τσάβι και Τζέραρντ, Λάμπαρντ θεωρούνται επίσης σημαίες αλλά έπαιξαν και σε άλλες ομάδες για την… σύνταξη. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κάνεις πρωταθλητισμό μία ολόκληρη ζωή. Οι παραπάνω ήταν σημαντικοί για τις ομάδες τους έως το τέλος. Ο Τότι όχι τόσο αλλά ακόμα και όταν έμπαινε σαν αλλαγή φαινόταν η κλάση του.

Με προπονητές μάλωνε, γιατί ήταν ο πιο τεμπέλης στην προπόνηση όπως είπε ο Καπέλο, με προέδρους μάλωνε επίσης γιατί δεν έριχναν αρκετό χρήμα. Δύσκολος χαρακτήρας αλλά, τα αλλά είναι πολλά… Έπαιρνε προσωπικά ο ίδιος τηλέφωνα σε πιθανούς μεταγραφικούς στόχους και έριξε μόνος του τον μισθό του από την ομάδα για να εξοικονομήσει η ίδια περισσότερα λεφτά για μεταγραφές. Πώς να μην λατρέψει ο κόσμος έναν τέτοιο χαρακτήρα; Για τους Ρωμαίους, που ανέκαθεν στην ιστορία τους ήταν είναι και θα είναι προσωπολάτρες, πώς να μην γίνει ο πιο αγαπητός; Γινόταν θυσία για την ομάδα τους, ήταν εξαιρετικός ποδοσφαιριστής που προσέφερε θέαμα και ουσία και έπαιζε πάντα με πάθος, περίσσιο κάποιες φορές (ρωτήστε και τον Μπαλοτέλι). Εν κατακλείδι ο Τότι είναι ο τελευταίος αυτοκράτορας της Ρώμης και το όνομα του ηχεί μεγαλύτερο και σημαντικότερο από της ίδιας της ομάδας του…

Το 12ο

Η Ρεάλ είναι η καλύτερη ομάδα της δεκαετίας που διανύουμε. Δεν χρειάζεται να κάνει κάτι άλλο, φτάνει που πήρε 3 Τσάμπιονς Λιγκ σε 4 χρόνια, η μοναδική ομάδα που το κατάφερε ως τώρα. Αναρωτιέμαι αν ποτέ κάποια άλλη ομάδα θα καταφέρει κάτι παρόμοιο. Η αίσθηση που άφησε ο τελικός είναι ότι η Ρεάλ είναι «Η» υπερομάδα και στη Γιουβέντους μένει η στάμπα του loser γιατί ετούτος είναι ο 5ος συνεχόμενος τελικός που χάνει. Βέβαια Γιουβέντους και loser είναι λέξεις που δεν μπορούν να μπούνε στην ίδια πρόταση, είναι ιεροσυλία, θα πέσουν τα τρόπαια να μας πλακώσουν, αλλά 0/5 είναι πολύ…

Αγωνιστικά η Ρεάλ χρειάστηκε 45 λεπτά για να καθαρίσει τον τελικό, στο πρώτο ημίχρονο η Γιουβέντους είχε περισσότερες και κλασικότερες ευκαιρίες, το υπεργκόλ του Μάντζουκιτς έδειξε ότι το μομέντουμ το είχε η «Κυρία» αλλά στο 2ο ημίχρονο τα πράγματα άλλαξαν. Όταν πήραν μπρος ο Μόντριτς και ο Ίσκο η Ρεάλ κυριάρχησε. Ο Γιώργος Προβόπουλος τα εξήγησε πολύ σωστά και συμφωνώ απόλυτα. Όταν η κυριαρχία στο κέντρο αρχίσει να γεννάει ευκαιρίες και στην επίθεση σου έχεις τον κορυφαίο γκολτζή ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ σε εξαιρετική κατάσταση, το αποτέλεσμα είναι ένα. Η Γιουβέντους στο δεύτερο ημίχρονο εξαφανίστηκε, κατέρρευσε και δεν βρήκε ανακλαστικά σε κανέναν παίκτη της. Δεν υπήρξε κανένας να την πάρει από το χέρι και να την οδηγήσει στο δύσκολο έργο του δευτέρου ημιχρόνου. Ο Μπουφόν δεν έκανε την μεγάλη εμφάνιση που όλοι περίμεναν από αυτόν, ο Ντάνι Άλβες έμοιαζε να μην μπορεί να ακολουθήσει τον Μαρτσέλο, ο Πιάντιτς επίσης έδειξε κουρασμένος απέναντι σε Κρόος και Μόντριτς. Ο Κασεμίρο μπορεί να είχε ένα από τα ευκολότερα βράδια του αναφορικά με το δεύτερο ημίχρονο. Ακόμα και η, σταθερά στην εξίσωση, άμυνα της πελαγοδρόμησε στο δεύτερο ημίχρονο με μεγάλες αποστάσεις και όχι τόσο γρήγορες αλληλοκαλύψεις. Ντιμπάλα και Ιγκουαίν παρασύρθηκαν από τη γενικότερη μετριότητα και εξαφανίστηκαν επίσης.
Mvp τελικού ο Μόντριτς, από πίσω ο Ρονάλντο και ακόμη πιο πίσω ο Ζιντάν. Ο Κροάτης κυριάρχησε στο κέντρο απέναντι στην πιο σκληρή και «στεγανή» μεσαία γραμμή της διοργάνωση. Ο Ρονάλντο απέδειξε ακόμη μία φορά ότι είναι καίριος και κρίνει κρίσιμα παιχνίδια και δεν σκοράρει μόνο με τις Αλαβές και τις Οσασούνες. 12 γκολ είχε φέτος στο Τσάμπιονς Λιγκ, 10 εκ των οποίων από τη φάση των 8 και μετά, δηλ. με Μπάγερν, Ατλέτικο και Γιουβέντους. Τέλος, ο Ζιντάν σε 18 μήνες στον πάγκο της Ρεάλ, έχει 2 Τσάμπιονς Λιγκ, 1 πρωτάθλημα, 1 παγκόσμιο συλλόγων και 1 ευρωπαϊκό σούπερ καπ. Αν μη τι άλλο το μέλλον είναι μπροστά μας για να δούμε αν ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών μπορεί να γίνει και ένας από τους καλύτερους προπονητές όλων των εποχών!

Σχόλια