Το πρέσινγκ της Ρεάλ και ο αθάνατος Γιόχαν Κρόιφ

πρέσινγκ

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο Ερνστ Χάπελ με την αλλαγή του δεδομένου τότε 4-2-4, σε 4-3-3 με στόχο τη θωράκιση του κέντρου και το καλύτερο πρέσινγκ, κατάφερε να σηκώσει ανάστημα στην Ολλανδία και κόντραρε στα ίσια το μεγάλο Άγιαξ του Μίχελς. Ο Ρίνους πήρε και τελειοποίησε την ιδέα του Αυστριακού συναδέλφου του, έχοντας καλύτερα όπλα στη φαρέτρα του. Έτσι μας παρουσίασε το ασφυκτικό πρέσινγκ η μεγάλη Ολλανδία της δεκαετία του ’70. Νωρίτερα την πατρότητα του όρου διεκδίκησε και ο Ρώσος Μάσλοου με την δική του Ντιναμό Κιέβου, έχοντας παίκτη και μαθητή, τον επίσης μεγάλο δάσκαλο του Σοβιετικού ποδοσφαίρου, Βαλερί Λομπανόφσκι. Πιο πρόσφατα, ο Αρίγκο Σάκι και η δική του Μίλαν επανέφεραν στο προσκήνιο την εφαρμογή του πρέσινγκ (και του τεχνητού οφσάιντ), με τον Δον Αρίγκο να δηλώνει:


Την τελευταία δεκαετία Γουαρδιόλα, Μπιέλσα, Λίγιο και Κλοπ εφάρμοσαν παραλλαγές της ασφυκτικής πίεσης προς τον αντίπαλο με το πρέσινγκ να μετατρέπεται σε γκέγκενπρέσινγκ (gegenpressing), σε πρέσινγκ ‘’μεσαίου μπλοκ’’, σε χάι πρέσινγκ (high pressing) και πολλά ακόμα.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί η ρήση του Γιούργκεν Κλοπ, όταν ακόμα ήταν στη Μπορούσια του Ντόρτμουντ ότι πλέον το γκέγκενπρέσινγκ είναι το ‘10αρι’, του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Είναι ο δημιουργός των ευκαιριών για γκολ. Η λογική είναι ότι όσο λιγότερο χρόνο δίνεις στον αντίπαλο να ανασυνταχθεί, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχει να κάνει λάθος και να κλέψεις τη μπάλα, επανακτώντας την κατοχή.

Κάπως, έτσι χθες η Ρεάλ του Ζιζου έπνιξε τη Μεγάλη Κυρία στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου και μέχρι το 65ο λεπτό είχε κάνει το 1-1, 1-3 δίνοντας τέλος στη σεμνή τελετή με την ομάδα του Αλέγκρι να φαίνεται ανήμπορη να αντιδράσει. Μετά από ένα πρώτο ημίχρονο που οι Ιταλοί ήταν καλύτεροι και αρκετά πιο επιθετικοί, η βασίλισσα πίεσε με ένα 2-3-5, (παραδοσιακό σύστημα Γουαρδιόλα) με ανεβασμένα τα πλάγια μπακ (credits εδώ στον καταπληκτικό φετινό Μαρσέλο να παίζουν underlap/overlap με τα (κατά συνθήκη) εξτρέμ, ενώ συχνά ο Μπενζεμά τραβιόταν πιο πίσω και ο κίλερ Κριστιάνο έπαιζε σαν φορ,

(Στη φώτο αποτυπώνεται το 2-3-5, με τον πέμπτο Μαδριλένο εκτός πλάνου κάτω αριστερά του Μαρσέλο).


Ακολούθως βλέπουμε τις τοποθετήσεις των πρωταθλητών Ευρώπης έξω από την περιοχή των Ιταλών. Οι θέσεις τους ήταν καίριες και επανακτούσαν την κατοχή σε πολύ μικρό διάστημα. Οι Μαδριλένοι έμπαιναν στην περιοχή σέντραραν συνήθως στο ύψος του πέναλτι, η ιταλική άμυνα έδιωχνε τη μπάλα, ή προσπαθούσε να βγει στην κόντρα αλλά η αντίπαλος ήταν τοποθετημένη ψηλά και πίεζε άμεσα. Στο πρώτο στιγμιότυπο τρεις Ισπανοί κλείνουν τον κάτοχο της μπάλας ενώ στο επόμενο πιέζουν με ένα άτυπο μαν του μαν σε μικρό χώρο.

 
Στην αρχή της φάσης του γκολ του Καζεμίρο, ο Μπενζεμά (άλλος ένας αφανής ήρωας) τραβιέται έξω αριστερά, ενώ ο Μαρσέλο συγκλίνει προς τα μέσα στο halfspace (κίνηση underlap),


ο Γάλλος σεντράρει χαμηλά, όπως προείπαμε, οι Ιταλοί διώχνουν μεν αλλά είναι πολύ πίσω για να προλάβουν να ανακόψουν το σουτ του Κασεμίρο που είναι αρκετά μόνος εκτός περιοχής και σουτάρει δίνοντας προβάδισμα στην ομάδα του Ζιζού.


Στη συνέχεια, λίγο πριν το 3ο μαδριλένικο γκολ αφού κερδίζουν οι Ισπανοί (ξανά) ψηλά μπάλα και παίζουν δεξιά, όπου παρατηρούμε το overload της δεξιάς πτέρυγας. Εντός του παραλληλογράμου βλέπουμε πλεονέκτημα για τη Ρεάλ με 3vs2 (το πλεονέκτημα ή υπεραριθμία είναι άλλη μια λέξη κλειδί στο εγχειρίδιο του total voetbal). Ταυτόχρονα η απόσταση ανάμεσα στα δύο ιταλικά στόπερ έχει μεγαλώσει. Δείτε πόσο ¨μακριά¨ είναι και οι δύο από τον Μπενζεμά (μακριά ανάλογα με το δεδομένα μικρό χώρο). Προκαλείται σύγχυση, ο Μόντριτς εφορμά από δεξιά, ο Κριστιάνο κινείται κάθετα στο πρώτο δοκάρι και εκμεταλλευόμενος το κενό, σκοράρει.

Η Ρεάλ έκανε την πιο πειστική της εμφάνιση τελικού, σε σχέση με τις κατακτήσεις του 2014 και την περσινή αποδεικνύοντας ότι είναι η ομάδα των μεγάλων αγώνων και ίσως η πιο ¨κυνική¨ ομάδα των τελευταίων χρόνων, έχοντας σκοράρει σε όλους τους φετινούς αγώνες ασχέτως αποτελέσματος. Αντίθετα η Γιουβέντους,  μετά από ένα καλό πρώτο ημίχρονο, δεν κατάφερε να αντιδράσει στο πρέσινγκ της αντιπάλου της  και έχασε μάλλον δίκαια. Τι άλλο μπορεί κανείς να πει όταν ιταλική ομάδα δέχεται 4 γκολ σε τελικό. Γραφικό μεν το τελευταίο σχόλιο, αλλά καθόλα ρεαλιστικό. Όλοι λένε κρίμα για το Μπουφό,ν αλλά για μένα περισσότερο κρίμα για τον Μαξ Αλέγκρι που εξέλιξε και εξελίχθηκε τακτικά δείχνοντας μας σε όλη τη χρονιά ότι για ιταλική ομάδα η Γιούβε μπορούσε και να παράγει ποδόσφαιρο, εκτός της καλής αμυντικής της λειτουργίας.

Η Γιούβε ήταν η καλύτερη ομάδα μέχρι τον τελικό, αλλά η Ρεάλ ήταν η καλύτερη στον ίδιο τον τελικό.

Με άλλη μια εφαρμογή στοιχείων του Ολλανδικού Total voetbal, επιβεβαιώνεται και ο αείμνηστος Γιόχαν Κρόιφ που είχε πει κάποτε πως ¨κατά μία έννοια, είμαι αθάνατος΄, θέλοντας να τονίσει ότι η ποδοσφαιρική λογική και προσέγγιση της οποίας ήταν κατά σειρά μαθητής και δάσκαλος θα συνεχίζει να διαιωνίζεται και να υπάρχει.

 

Σχόλια