Το φινάλε του Βαυαρικού κύκλου…

φινάλε

Τετάρτη βράδυ. Μόναχο. Η ποδοσφαιρική -και όχι μόνο- Γερμανία είναι ήδη σοκαρισμένη από το χτύπημα την προηγούμενη μέρα, στο λεωφορείο της Ντόρτμουντ. Ο ποδοσφαιρικός κόσμος της Βαυαρίας δέχεται άλλο ένα ”χτύπημα”, αγωνιστικό αυτή τη φορά, με τη Ρεάλ Μαδρίτης να πανηγυρίζει δεύτερο διπλό τα τελευταία τρία χρόνια στην Αλιαντζ Αρένα, ενώ μέχρι πρότινος η προϊστορία κατέγραφε μόλις μία ισοπαλία σε εννέα επισκέψεις της στο Μόναχο.

Τίποτε δεν προμήνυε αυτή την εξέλιξη, καθώς η βραδιά ξεκίνησε καλά για την ομάδα του Αντσελότι με τον Βιδάλ να ανοίγει το σκορ στο 25ο λεπτό και τον ίδιο τον Χιλιανό να χάνει πέναλτι (δεν υπήρξε παράβαση του Καρβαχάλ πάντως) λίγο πριν τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου. Το περσινό φάντασμα του ημιτελικού με την Ατλέτικο (τότε το πέναλτι έχασε ο Μίλερ) άρχισε να πλανάται πάνω από τη βαυαρική πρωτεύουσα και επιβεβαιώθηκε, όταν ο Ρονάλντο έφερε το ματς στα ίσια μόλις στο 47ο λεπτό.

Η Μπάγερν που στερήθηκε τις πολύτιμες υπηρεσίες του φορμαρισμένου Λεβαντόφσκι άδειασε από ενέργεια ξαφνικά και έχασε την αυτοσυγκέντρωσή της. Αυτό ήρθε να το επιβεβαιώσει κι η αποβολή του Χάβι Μαρτίνεθ (αυστηρό το γεγονός 2 κίτρινων σε 5 λεπτά, αλλά ο Ριτσόλι έπραξε με το γράμμα του κανονισμού) με τη Ρεάλ πλέον να αποκτά πλήρη έλεγχο του αγώνα. Ο Ζιντάν δεν έκανε κάτι φοβερά δημιουργικό τακτικά, απλά οι παίκτες του γύριζαν με υπομονή τη μπάλα, δημιούργησαν ευκαιρίες πέφτοντας πάνω στον εκπληκτικό Νόιερ και εντέλει κατάφεραν να σκοράρουν ξανά με τον Ρονάλντο. Από εκεί και πέρα, πιο πιθανό φάνταζε ένα τρίτο μαδριλένικο γκολ, παρά οποιαδήποτε προσπάθεια των γηπεδούχων για δημιουργία ευκαιρίας ή απειλητικής κατάστασης για την εστία του Νάβας.

Τις πταίει λοιπόν;

Άλλοι μίλησαν για την απουσία του Λέβα, άλλη για την τύχη της Ρεάλ, άλλοι για το Ριτσόλι. Σίγουρα όλα αυτά έπαιξαν κάποιο ρόλο, καθώς η Ρεάλ κράτησε αρχικά επιφυλακτική στάση στο ματς, περιμένοντας να χτυπήσει στην κόντρα, όπως κάνει συνήθως στα μεγάλα παιχνίδια με τον Ζιζού. Από την άλλη ο Αντσελότι επίσης δεν ανοίχτηκε ιδιαίτερα, καθώς προφανώς και θυμόταν το 0-4, όντας ο αρχιτέκτονας της Ρεάλ τότε και προτίμησε την κατοχή μεν, αλλά χωρίς πολλά ταυτόχρονα ανεβάσματα των μπακ. Ακόμα και στα κόρνερ που κέρδιζε η ομάδα του δεν προωθούνταν πότε και τα 2 στόπερ (Μαρτίνεθ, Μπόατενγκ). Προσεκτική στρατηγική λοιπόν και από τους δύο κόουτς.

Το σκορ άνοιξε από ένα στημένο και μάλιστα κόρνερ, χωρίς να μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που ξανασκόραραν οι Βαυαροί με παρόμοιο τρόπο, ειδικά σε νοκ άουτ (το περσινό 1-0 με την Ατλέτικό ήταν από κόντρα σε φάουλ του Τσάμπι). Βέβαια μετά από καιρό, η Μπάγερν δέχτηκε και τέρματα σε σετ παιχνίδι και όχι σε κόντρα ‘η από κάποιο κλέψιμο, όπως συνηθιζόταν επί Γουαρδιόλα. Γενικά οι αποστάσεις των γραμμών ήταν αρκετά μεγάλες, υπήρχαν κενά στην άμυνα, όπως αυτό που είδε ο Καζεμίρο στη διαγώνια πάσα στον Καρβαχάλ πριν το 1-1. Και φυσικά ο Μίλερ ήταν πολύ αποκομμένος μπροστά, με το 4-3-3 να μοιάζει πιο πολύ με 4-5-1, ενώ ταυτόχρονα δεν κρατούσε τη θέση του και δεν πίεζε όσο έπρεπε όταν οι Ράμος-Νάτσο είχαν τη μπάλα, με αποτέλεσμα να βγαίνουν μπροστά για πρέσινγκ άλλοι παίχτες όπως ο Ριμπερί αφήνοντας τη θέση τους στα μετόπισθεν κενή. Ακόμα, ο φορμαρισμένος Τιάγκο κλείστηκε αρκετά καλά από τον Καζεμίρο, τη στιγμή που Καρβαχάλ και Μαρσέλο ήταν επίσης καλοί αμυντικά. Το αποτέλεσμα όπως φαίνεται και από το διάγραμμα των expected goals κρίθηκε οριακά (1.4 – 1.71), με το δικαιότερο να είναι ίσως η ισοπαλία.

Μόνο οι Βιδάλ και Νόιερ στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, με τον Χιλιανό box2box χαφ (εκ των τελευταίων του είδους) να προσπαθεί να είναι παντού και το Γερμανό πορτιέρο να σώζει τουλάχιστον σε τρεις φάσεις την ομάδα του, κρατώντας το σκορ σε χαμηλά επίπεδα. Τα παραπάνω όμως αποτελούν γεγονότα του παρελθόντος και πλέον όλα θα κριθούν στα υπόλοιπα 90 λεπτά στην ισπανική πρωτεύουσα. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτή ή ήττα έρχεται να επιβεβαιώσει το κλείσιμο ενός κύκλου στους πρωταθλητές Γερμανίας. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όπως σε όλους τους τομείς της ζωής κάποια πράγματα κάνουν τον κύκλο τους, το ίδιο συμβαίνει και στο αγαπημένο μας σπορ. Όπως πχ η Μπαρτσελόνα έχει κλείσει τον κύκλο της το 2013, παρά την κατάκτηση του 2015, έτσι η Μπάγερν φαίνεται να κάνει τον κύκλο της και να βρίσκεται πλέον σε μεταβατικό στάδιο.

Δεν βλέπω μόνο τους τίτλους και το λέω αυτό. Βλέπω τη δίψα, τον τρόπο παιχνιδιού, το πάθος, το DNA της ομάδας. Από τους τριπλούχους, ας μου επιτραπεί ο όρος, του ’13 έχουν αποχωρήσει οι Σβαινστάιγκερ και Κρος, ενώ οι Ριμπερί, Ρόμπερν και Λαμ βασικοί άξονες της ομάδας του Χάινκες τότε, μεγάλωσαν και τα κορμιά τους είναι επιβαρυμένα με συνεχόμενους αγώνες και τραυματισμούς. Παράλληλα το ντεφορμάρισμα των Αλάμπα, Μπόατενγκ και Μίλερ συν τη δεδομένη ηλικία του καθόλα έμπειρου, αλλά βετεράνου Τσάμπι Αλόνσο κάνουν την κατάσταση σαφώς δυσκολότερη. Πλέον ο εμβληματικός αρχηγός Λαμ δεν μπορεί να ανεβοκατεβαίνει την πλευρά όπως κάποτε, ίσως και γιαυτό ο πεπ τον δοκίμαζε πιο κεντρικά, ο Αλόνσο έχει πρόβλημα στο αμυντικό transition όταν ο αντίπαλος βγαίνει γρήγορα στην κόντρα (βλ. Ατλέτικο, Ντόρτμουντ) και οι Ρομπερί έχασαν την φοβερή έκρηξη που είχαν κάποτε.

Το βάρος πέφτει στους Βιδάλ και Τιάγκο που προσπαθούν μαζί με τους Λέβα και Νόιερ να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Η ομάδα ότι και αν γίνει την Τρίτη πρέπει να κάνει μεταγραφικό σχεδιασμό βάσει πλάνου, όχι μόνο για την επόμενη σεζόν αλλά για την επόμενη τουλάχιστον πενταετία και να βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη αν θέλει να παραμείνει στο προσκήνιο και να ανταγωνίζεται τα άλλα μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης. Σίγουρα η φουρνιά των Γερμανών Λαμ, Σβαινστάιγκερ, από το 2012 και μετά, ήταν επιτυχημένη με κατακτήσεις Τσάμπιονς Λιγκ και παρουσίες σε τελικούς (2013 και 2010, 2012 αντίστοιχα), Μουντιάλ (2014), σερί πρωταθλημάτων (2013-2017) και τρόπαια κυπέλλων (2014, 2016) αλλά ήρθε η ώρα να δώσει τη σειρά της στη διάδοχη γενιά παικτών (Γερμανών και μη).

Παράλληλα θα ήθελα να καυτηριάσω την σοβαρότατη παράλειψη της διοίκησης όσον αφορά την αγορά αναπληρωματικού ποιοτικού φορ, το δεύτερο σημαντικότερο λόγο για την προχθεσινή ήττα κατ’ εμέ. Γίναμε μάρτυρες περιπτώσεων όπως η πρόσφατη που ο Λεβαντόφσκι ήταν τραυματίας και δεν υπήρχε όχι μόνο άξιος αντικαταστάτης αλλά ούτε απλά αντικαταστάτης. Μιλάω για φύση και θέση φορ και όχι τον Μίλερ που είναι καλύτερος σαν ψευτοεννιάρι. Αυτό συμβαίνει από την αποχώρηση του Μάριο Γκόμεζ που ”ντούμπλαρε” τον άλλο Μάριο (Μάτζουκιτς) όταν οι βαυαροί κατάφεραν και κράτησαν τα τρία καρπούζια σε δύο μασχάλες τη χρονιά του τρεμπλ. Κάποιες σεζόν αυτό το ρόλο έπαιζε ο βετεράνος Πιζάρο, αλλά εδώ μιλάμε για το υψηλότερο επίπεδο ποδοσφαίρου και μια ποιοτική λύση στον πάγκο είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία. Δυστυχώς αυτό δεν το έκριναν εξίσου σημαντικό οι κύριοι της διοίκησης και δεν προχώρησαν στις απαραίτητες ενέργειες.

Θα ήθελα να κλείσω με μία δικιά μου προτεινόμενη ενδεκάδα για τη ρεβάνς της Τρίτης. Στο τέρμα ο Νόιερ και μπροστά του (δεδομένης της απουσίας του Μαρτίνεθ και του Χούμελς που συμπεριλήφθηκε στην αποστολή αλλά έχει χάσει προπονήσεις) από αριστερά προς τα δεξιά οι Μπερνάτ (επίσης αποδείχτηκε τραγική μεταγραφή με τον παίκτη να μένει στάσιμος παρά τις ευκαιρίες που πήρε), Αλάμπα, Μπόατενγκ (αν ξεπεράσει το μικροτραυματισμό του) και Λαμ. (Εκτός αν είναι έτοιμοι και οι δύο στόπερ Μπόατενγκ-Χούμελς και ξεκινήσουν με τον Αλάμπα αριστερά). Θα έβαζα τον Βιδάλ μπροστά από τα στόπερ με πιο αμυντικό ρόλο, όπως πέρσι στο Τορίνο να παίζει ενίοτε και σα λίμπερο για επιλογές πάσας όταν θα πρεσάρει ψηλά η βασίλισσα και γιατί έχει την ικανότητα να πιέζει τη δεύτερη πάσα για κόντρα του αντιπάλου, όντας aggresive αμυντικό χαφ και πιο μπροστά τους Τιάγκο και Μίλερ. Ο Ισπανός σε πιο οργανωτικό ρόλο και ο Μίλερ να βοηθά επιθετικά ερχόμενος από πίσω. Στις πτέρυγες θα έβαζα τους Ρόμπεν και μάλλον Κόστα ελπίζοντας σε αναγέννηση του (ή Ριμπερί για τους ρομαντικούς) με τον Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι στην κορυφή και τις ελπίδες μας σε αυτόν για το ή τα γκολ. Εν ολίγοις θα άφηνα έξω τον Αλόνσο λόγω των αργών επιστροφών του, σε ματς που προφανώς η Ρεάλ θα ξαναδώσει χώρο στον αντίπαλό της.
Οι πιθανότητες μας δε ξεπερνούν το 5% (με τους γερμανούς στόπερ βασικούς πάμε στο 15-20%) στο ‘Do or die’ αγώνα της Τρίτης, αλλά η ελπίδα πάντα πεθαίνει τελευταία. Αυτό που θέλουμε να δούμε είναι πάθος και θέληση. Mia san mia!!!

ΥΓ1. σκεφτείτε όσοι κράζατε τον Πεπ, ότι πέρυσι με στόπερ τους Αλάμπα-Κίμιχ (λόγω έλλειψης άλλων) έπαιξε σαν τη γάτα με το ποντίκι αυτή τη Γιούβε στο Τορίνο
ΥΓ2. ευτυχώς υπάρχουν κάποια ”κατάλοιπα” κατοχής και positioning του Πεπ (πχ λαμ κινήσεις σαν εσωτερικός χαφ στα halfspaces), γιατί ο Δον Κάρλο στηρίζεται περισσότερο στην ατομική ποιότητα συγκεκριμενων μονάδων, παρά σε τακτικές συνόλου

Σχόλια