Τo χρονικό ενός προαναγγελθέντος χωρισμού…

χωρισμού

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017, Παρίσι. Μόλις 120 δευτερόλεπτα μετά το εναρκτήριο λάκτισμα, ο Ντάνι Άλβες ανοίγει το σκορ για την Παρί απέναντι στη Μπάγερν. Τα ερωτήματα είχαν τεθεί λίγο νωρίτερα με την ανακοίνωση της βαυαρικής ενδεκάδας. Οι υγιείς Χούμελς, Ριμπερί, Ρόμπεν κάθονταν στον πάγκο και αντ΄αυτών προτιμήθηκαν οι Σίλε, Μίλερ και Χάμες. Θα πει κάποιος μικρό το κακό. Θα του απαντήσω ότι όταν κάθεσαι σε αναμμένα κάρβουνα και παίζεις το ντέρμπι του ομίλου (απέναντι σε μία εκ των κορυφαίων επιθετικών γραμμών) δεν αφήνεις έξω στόπερ με την ποιότητα και την εμπειρία του Χούμελς και παράλληλα τουλάχιστον ένα από τους Ρομπερί προκειμένου να χωρέσεις τον (ακόμα) ντεφορμέ Μίλερ και τον Χάμες λόγω του καλού παιχνιδιού-μόν ο- με τη Σάλκε.

Η Mπάγερν ανέβασε ρυθμούς πήρε κατοχή, πίεσε αλλά στην τελική προσπάθεια σέντραρε σε υπερβολικό βαθμό. Ελάχιστες κάθετες πάσες, ελάχιστη κίνηση, δημιουργία και εκμετάλλευση κενών χώρων στην επίθεση. Σαν αποτέλεσμα κέρδισε 18 κόρνερ και όλα φυσικά πέρασαν ανεκμετάλλευτα. Για τις πολλές σέντρες φυσικά είχαμε “ενημερωθεί” εδώ και ένα χρόνο, αλλά η δήλωση του Αντσελότι πέρασε στα ψιλά.


Το 3-0 είναι αρκετά βαρύ για τοπ κλαμπ (είχε να χάσει η Μπάγερν με 3 γκολ διαφορά από το φθινόπωρο του 2000, στο κοντινό Ζερλάν από τη Λυών) αλλά η ήττα δίκαιη -αν και βάσει των xGoals ένα σκορ 2-1, ίσως ήταν πιο αντιπροσωπευτικό των ευκαιριών που χάθηκαν, αλλά μικρό ρόλο παίζει αυτό.

Μόναχο, Ζάμπενερ Στράσε, λιγότερο από 24 ώρες αργότερα ανακοινώνεται επίσημα η λύση της συνεργασίας του Ιταλού με τους πρωταθλητές Γερμανίας. Οι αιτίες πολλές. ‘’Το πράγμα φαινόταν εδώ και καιρό’’, όπως λέει η πιάτσα (επιτρέψτε μου την έκφραση). Καταρχάς λειψυδρία μεγάλων μεταγραφών (γεγονός που έχουμε θίξει πολλάκις στο πρόσφατο παρελθόν, από τους πρόσφατους προημιτελικούς με τη Ρεάλ ακόμη). Κακή εικόνα στο γήπεδο παρά τις όποιες νίκες, έλλειψη ιδεών, έλλειψη εναλλακτικού πλάνου, παράπονα παικτών (πχ Αλόνσο-Λαμ από πέρυσι ακόμα) για χαλαρές προπονήσεις,


-σσ ο Χένιγκσταιν είναι έγκριτος γερμανός αθλητικογράφος-

κακή διαχείριση των προσωπικοτήτων και πολλά ακόμη. Μάλιστα την τραγικότητα της κατάστασης που επικρατούσε στα αποδυτήρια αποδεικνύει η παραδοχή του Χένες (!!!) ότι υπήρχαν πέντε παίκτες (οι κακές γλώσσες μιλούν για τους Χούμελς, Μπόατενγκ, Ριμπερί, Ρόμπεν και Μίλερ) που ήταν στο ‘’απέναντι στρατόπεδο’’ δείχνοντας τη μη συμπάθεια τους προς τον προπονητή. Δεν είναι τυχαίο ότι μόνο οι Λεβαντόφσκι, Μαρτίνεθ, Τιάγκο και Βιδάλ (ουδείς εξ΄αυτών Γερμανός) αποχαιρέτησαν τον Ιταλό μέσω των προσωπικών τους λογαριασμό στο twitter. Η ”κλίκα” των προαναφερθέντων Γερμανών (Μίλερ, Μπόατενγκ, Χούμελς) και παλιοσειρών (Ριμπερί-Ρόμπεν) προφανώς και δε στεναχωρήθηκε ιδιαίτερα. Θυμίζω ότι οι περισσότεροι όταν αποχωρούσε ο Γουαρδιόλα ήταν κυριολεκτικά δακρυσμένοι.

Τα αίτια όμως πρέπει να αναζητηθούν βαθύτερα. Από πέρυσι οι βαυαροί δεν απέδιδαν καλό ποδόσφαιρο, κάτι που δε συνέβαινε (τόσο συχνά τουλάχιστον) επί τριετίας Πεπ, ούτε επί Χάινκες παλιότερα. Θα τολμήσω να πω ότι αν πέρυσι δεν υπήρχαν τα φαλτσοσφυρίγματα και όποια παράπονα στον αγώνα της Μαδρίτης, κανείς δε θα θυμόταν κάτι αξιοσημείωτο από τη σεζόν. Κανείς δε βγήκε να πάρει θέση όταν ο υιός Αντσελότι έγινε βοηθός του μπαμπά (!!!), μετά την αποχώρηση του Κλεμέντ για τη Σουόνσι. Κανείς δεν έκανε λόγο για τους τραυματισμούς των παικτών.

Επί Γουαρδιόλα θυμόμαστε όλοι τι κριτική γινόταν (ειδικά μετά την απομάκρυνση του γιατρού Μίλερ-Βόλφαρτ). Ακόμα και έτσι και με τους όποιους τραυματισμούς ο Αντσελότι πλην του πρώτου αγώνα πέρυσι με τη Ρεάλ δε στερήθηκε υπηρεσίες ενδεκαδάτου παίχτη σε σημαντικό ματς. Θυμίζω ότι ο Πεπ έπαιξε σα τη γάτα με το ποντίκι τη μεγάλη Γιουβέντους μέσα στο σπίτι της, με δίδυμο στόπερ τους Αλάμπα-Κίμιχ έχοντας τραυματίες του Μπόατενγκ, Μπενατία, Μαρτίνεθ. Το εν λόγω δίδυμο αποτέλεσε το κέντρο άμυνας για τουλάχιστον δύο μήνες (!!!). Ενώ το 2015 ενάντια σε Πόρτο και Μπαρσελόνα είχε στα πιτς του Ρόμπερν, Αλάμπα, Ριμπερί (οι δύο πρώτοι έως τότε ήταν εκ των MVP της χρονιάς). Ο Καταλανός πάντα έβαζε το κεφάλι κάτω και έψαχνε για λύσεις, βγάζοντας άσσους από το μανίκι. Εξάλλου όπως λέει και ο must follow στο twiiter RG (με άλλη αφορμή μεν, αλλά το σκεπτικό όταν υπάρχουν σημαντικές απουσίες σε μία ομάδα παραμένει το ίδιο).

Ο Αντσελότι ποτέ δε φημιζόταν για τακτικούς νεωτερισμούς ή βελτίωση μεμονωμένων στοιχείων των παικτών του. Τους άφηνε να αγωνίζονται ελεύθερα στο αγαπημένο του 4-3-3 ή στο 4-3-2-1 (περίφημο Christmas tree της μεγάλης Μίλαν 2005-07), από εκεί και πέρα ελάχιστες ιδέες για παιχνίδι κατοχής για το ΄΄κάτι΄΄ διαφορετικό. Δυστυχώς για αυτόν αποσύρθηκε και ο Τσάμπι Αλόνσο, εκ των κορυφαίων registas της τελευταίας 20ετίας (και ας του θεωρούν πολλοί “αργό”) που πέρυσι του έλυνε πολλά προβλήματα με τις κάθετες, την ηρεμία και το καθαρό μυαλό στο παιχνίδι του και ακόμα συνέθετε εκπληκτικό δίδυμο με τον Τιάγκο στο κέντρο.

Το παιχνίδι του Αντσελότι δεν ήταν τίποτε παραπάνω από ντουμπλαρίσματα πλάγιων μπακ στα εξτρεμ, με τα σχετικά overlaps(περισσότερο) και underlaps (λιγότερο) και παράλληλες σέντρες ή κινήσεις προς τον άξονα (πχ κίνηση Ρόμπεν) για πάσα ή σουτ. Θυμίζω φτάσαμε εν έτει 2017 και αυτές οι τακτικές απέδιδαν το πολύ μέχρι το 2012, άντε το 2013, με τους Ριμπερί-Ρόμπεν κυρίως νεότερους, διψασμένους για διάκριση και με λιγότερους τραυματισμούς. Ευτυχώς κάποιοι τα έβλεπαν και τα έγραφαν από το Δεκέμβρη του 2016.


Αρκετοί ίσως με χαρακτηρίσουν  και υπερβολικό έως τώρα, αλλά θα συνεχίσω την κριτική. Οι Ιταλοί παραδοσιακά φημίζονται για την προσοχή που δίνουν στην αμυντική τακτική των ομάδων τους. Φυσικά και δεν εννοούμε μόνο τα γκολ που δέχεται μία ομάδα, αλλά και τις ευκαιρίες (εκεί γεννάται και το ερώτημα, οι παίχτες κάνουν το σύστημα ή το σύστημα τους παίχτες, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).

Η αμυντική τακτική λοιπόν των βαυαρών πέρυσι δεν ήταν ικανοποιητική για τον γράφοντα εστιάζοντας σε δύο άξονες. Το (αμυντικό) transition, δηλαδή τη μετάβαση από την επίθεση στην άμυνα, τις επιστροφές που λένε στις αλάνες και δεύτερον το πώς διαχειριζόταν η ομάδα καταστάσεις πίεσης των μετόπισθεν. Τις περισσότερες φορές η μπάλα έφευγε από τους αμυντικούς με βιασύνη, πανικό και όχι με ψυχραιμία. Προφανώς χανόταν γρήγορα με αποτέλεσμα ο αντίπαλος να έχει ευκαιρία για επίθεση ξανά. Τα βιαστικά διωξίματα δεν θεωρώ ότι είναι γνώρισμα αμυντικής συμπεριφοράς μεγάλης ομάδας. Το αποκορύφωμα των παραπάνω είναι το στατιστικό της φετινής πρώτης αγωνιστικής.


Οι γηπεδούχοι δέχθηκαν 20 ευκαιρίες, από σουτ στην εστία, όσες είχαν δεχθεί αθροιστικά σύνολο σε όλο το πρωτάθλημα την περασμένη χρονιά. Πρόκειται για το ματς που έληξε με 3-1 επί της Λεβερκούζεν. Το σκορ αποτελεί μαγική εικόνα, με ένα 3-3 να είναι δικαιότερο.

Νωρίτερα, πάντως τον Αύγουστο τα μηνύματα είχαν ήδη σταλεί. Η Μπάγερν δεν κατάφερε καν να σκοράρει σε 180’ απέναντι σε Ναπολι και Λίβερπουλ για το Audi Cup, μίνι τουρνουά που συνήθως κατακτά. Το χειρότερο ήταν ότι δεν δημιούργησε καν ευκαιρίες. Δυστυχώς και πάλι λίγοι έδιναν σημασία στις κάκιστες εμφανίσεις. Ο Αντσελότι φυσικά παρέμενε καθησυχαστικός.


Κλείνοντας, θα τονίσω και πάλι ότι καταρχήν ο μεταγραφικός σχεδιασμός για φέτος ήταν ελλειπέστατος και το ρόστερ σε συγκεκριμένες θέσεις φτωχό (δεύτερο φορ, άλλο winger εγνωσμένης αξίας και ποιοτικότερα μπακ) γεγονός που μαρτυράται και από την πρόσφατη ψηφοφορία της σελίδας μας, με το 78% των οπαδών να θεωρεί φτωχή την κίνηση στο μεταγραφικό παζάρι. Αυτή ήταν δεδομένα η κυριότερη αιτία για τα όποια προβλήματα προέκυψαν και οδήγησαν στην απόλυση του Καρλίτο, απλά από εκεί και πέρα η ευθύνη πέφτει στον ίδιο καθώς ακόμα και με αυτό το ρόστερ δεν έδειξε κάτι διαφορετικό, ή έστω κάποιο συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο που θα γεννούσε ελπίδες για διάκριση στους απανταχού βαυαρούς.

Θεωρείτε ικανοποιητικές τις μεταγραφικές κινήσεις της Μπάγερν Μονάχου;

  • Όχι (78%, 176 Votes)
  • Ναι (22%, 50 Votes)

Total Voters: 226

Loading ... Loading ...

Για τον διάδοχό του πολλά ακούγονται. Πάντως κάποιος δύο χρόνια πίσω μάλλον έβλεπε μπροστά…

 

υγ1: οι καλομαθημένοι οπαδοί με χάινκες και πεπ ίσως εκτιμήσουν νίκες και τίτλους που θεωρούσαν δεδομένα, καθώς αποδείχθηκε ότι δεν είναι τόσο εύκολο να παραμένεις στην κορυφή εγχώρια

υγ2: δυστυχώς ο τρόπος της απομάκρυνσης Αντσελότι δείχνει ότι οι παίκτες έχουν μεγάλη δύναμη και μπορούν με τη συμπεριφορά τους να δείξουν πολλά, ακόμα και αν αυτό είναι εις βάρος της ομάδας.

Σχόλια